Dünyada Müzik eğitimi bölümlerinin kurumsallaşma serüvenine Batı toplumlarında schola cantorum (VI. yüzyıl) ile Çin’deki İmparatorluk Müzik Bürosu gibi yapılar, erken “proto‑kurum” örnekler olarak verilebilir. 17.–18. yüzyılda İtalyan yetimhanelerinin (conservatori) seküler müzik okullarına dönüşümü ve 1795’te devlet destekli Paris Konservatuvarı’nın açılması, müzik eğitiminin kamusal niteliğini pekiştirmiştir. Fransa’nın modelini takiben Avrupa’da Milan (1807), Leipzig (1843) vb. konservatuvarlar hızla çoğalmış; ABD’de Lowell Mason müziği 1838’de Boston devlet okullarına dâhil ettirmiştir. Böylece profesyonel eğitim (konservatuvar) ile genel eğitim (okul müziği) arasında çift eksenli bir yapı oluşmuştur.
1945'ten sonra, dünya çapında eğitim erişiminde büyük bir genişleme yaşanmış ve müzik eğitimi kurumsallaşma süreci bu eğilimden yararlanmıştır. Uluslararası kuruluşlar (UNESCO ve STK'lar) kültürel gelişme için sanat eğitimi çatısı altında Müzik eğitimini teşvik etmiştir. Bu sayede Müzik eğitimi konservatuar eğitiminden ayrılarak günümüzde olduğu gibi genel eğitimin önemli bir parçası haline gelmiştir