Matematiğin öğretimi binlerce yıllık bir geçmişe sahip olsa da, matematik eğitimi bağımsız bir araştırma alanı olarak 19. yüzyılın sonlarında ortaya çıkmıştır. Almanya’da Felix Klein’in girişimi ile 1893’te Göttingen Üniversitesi’nde matematik eğitimi üzerine bir kürsü oluşturulması bu alanda bir dönüm noktasıdır. Klein, ortaöğretim öğretmenlerine hizmet içi eğitim verilmesi ve üniversite matematiği ile okul matematiği arasındaki “çifte uçurum”un kapatılması gerektiğini savunmuş; modern matematiğin okul programına entegrasyonu için reformlar yapmıştır.
Uluslararası iş birliği, 20. yüzyılın başında kurumsallaşmıştır. 1899’da Henri Fehr ve Charles Laisant tarafından yayımlanmaya başlayan L’Enseignement Mathématique dergisi, 1908’de kurulan Uluslararası Matematiksel Öğretim Komisyonu (ICMI)’nun resmi yayın organı olmuştur. ICMI, 1908’de Roma’da gerçekleştirilen Uluslararası Matematikçiler Kongresi’nde Felix Klein başkanlığında kurulmuş, ulusların okul matematik programlarını karşılaştırarak modern matematiğin öğretimini geliştirmeyi amaçlamıştır. Komisyon 1952’de yeniden yapılandırılmış, 1954’ten itibaren Uluslararası Matematik Birliği’nin resmi komisyonu olmuştur.
1960’lardan itibaren matematik eğitimi araştırmaları küresel ölçekte yaygınlaşmıştır. 1968’de Nottingham’da kurulan Shell Centre for Mathematical Education öğretmen yetiştirme ve didaktik araştırmalara odaklanmış; 1969’da Lyon’da düzenlenen ilk Uluslararası Matematik Eğitimi Kongresi (ICME), düzenli bilimsel toplantı geleneğini başlatmıştır. 1980 ve 1990’larda problemlere dayalı öğrenme, bilişsel psikoloji ve teknolojik araçların kullanımı öne çıkmıştır.
-
yüzyılın ilk çeyreği ise uluslararası sınavların (TIMSS, PISA) etkisiyle matematik okuryazarlığı ve problem çözme becerilerinin geliştirilmesine yönelik araştırmalarla şekillenmiştir. Günümüzde matematik eğitimi, dijital teknolojiler, yapay zekâ uygulamaları ve disiplinlerarası yaklaşımlar çerçevesinde evrilmeye devam etmektedir.