Türkiye’de okul öncesi öğretmenliğinin temelleri Osmanlı’nın son döneminde, Batı’daki “kindergarten” örneklerinden esinlenilerek açılan ilk “ana mektepleri” ile atılmıştır. II. Abdülhamit döneminde başlayan bu girişimler, 1913’teki Tedrisat-ı İptidaiye Kanunu Muvakkati ile yasal zemine kavuşmuştur. Cumhuriyet’in ilanından sonra ise 1927’de açılan “ana muallim mektepleri” okul öncesi öğretmeni yetiştirme konusunda önemli bir adım olmuş, ancak uzun yıllar ekonomik koşullar ve önceliklerin ilkokul eğitimi üzerinde yoğunlaşması nedeniyle sınırlı kalmıştır.
1950’lerden itibaren kentleşme ve kadınların iş gücüne katılımıyla okul öncesi eğitime olan ihtiyaç artmıştır. Bu dönemde meslek liseleri, Kız Teknik Yüksek Öğretmen Okulu ve üniversitelerde çocuk gelişimi programları devreye girmiş, 1980’lerden sonra ise YÖK yapılanmasıyla birlikte eğitim fakültelerinde okul öncesi öğretmenliği bölümleri açılarak mesleğin akademik ve kurumsal temelleri güçlendirilmiştir.